مهشید نوروزی

«روایت ناپدید شدن مریم» نخستین ساخته محمدرضالطفی است. او با پیشینه نقد فیلم و فیلمنامه نویسی قدم به وادی فیلمسازی گذاشته است.
«ناپدید شدن مریم» با وجود ایرادات و اشکالاتش نگاهی نو و بدیع دارد. این فیلم یک فیلم تمام عیار نیست، اما جسارت فیلمساز که برای نخستین تجربه خود چنین سوژه‌ای را انتخاب کرده قابل تأمل است.
فیلم یک «سایکو درام» درباره ترس است؛ داستانی نه چندان پیچیده و اتفاقاً مخاطب پسند و حتی تکراری دارد و در نحوه بیانش در قالب فرم و ساختار به آن سر و شکلی تازه بخشیده است. در فیلم ترس، هستند ماجرا است. به همین دلیل، شاید در هنگام دیدن فیلم خیلی حس ترسیدن به تماشاگر منتقل نشود،اما این قابلیت را دارد که مخاطب را درباره مقوله «جن» به فکر فرو ببرد.
شاید اگر این فیلم غافلگیری داستانی داشت می‌توانست خیلی محکم‌تر از این باشد، اما شوکی به مخاطب وارد نمی‌کند و در نتیجه جواب‌های او را بعد از پایان ناتمام می‌گذارد. با این حال «روایت ناپدید شدن مریم» فراتر از یک فیلم اولی عمل می‌کند و همین نوید یک اتفاق خوب برای سال‌های آتی و فعالیت حرفه‌ای کارگردان این اثر است.
فیلم داستان مردی به نام مرتضی حسینی را روایت می‌کند که مستند ساز است و به خاطر سفارشی از یک تهیه‌کننده خارجی شروع به ساخت فیلمی مستند درباره نیروهای ماورایی می‌کند. اما در خلال این کار همسرش دچار بیماری می‌شود و به اصطلاح جن زده می‌شود.کار تا جایی پیش می‌رود که مرتضی و همسرش در اثر اتفاقی، دچار بحران اساسی می‌شوند. مریم همسر مرتضی ناپدید می‌شود و خود مرتضی هم به کما می‌رود.
از نکات جالب این فیلم شیوه روایت داستان است که به شکلی «مستند - داستانی» بازگو می‌شود و تمام بازیگران فیلم به استثنای سه بازیگر همگی نقش خود را بازی می‌کنند که یکی از آن‌ها دکتر افشین یداللهی شاعر و ترانه‌سرا است. او در این فیلم برای نخستین بار در نقش خود و به عنوان روانپزشک که حرفه اصلی او نیز هست، جلوی دوربین یک فیلم سینمایی قرار گرفته است.
روایت ناپدید شدن مریم از سه بخش مستند، بازسازی (داستانی) و مصاحبه تشکیل شده است که به مراتب صحنه‌های مستند آن نفسگیر‌تر و بشدت جذاب‌تر از دو بخش دیگر آن است. این ویژگی، تماشاگر را کاملاً به درون قصه فیلم می‌کشاند.
روایت ناپدید شدن مریم را می‌توان کاری جدید در ژانر سینمای وحشت دانست و از آن به عنوان یکی از آثار شریف جشنواره امسال نام برد؛ فیلمی که بدون بازیگر چهره و عناصر تزئینی سیما و تنها با تکیه بر قصه‌ای جذاب و فرمتی تازه، تجربه‌های تازه‌ای را برای کارگردان در پی داشت.